Χαίρομαι για σένα μαμά, αλλά συγχώρα με, μου λείπεις!

Πατήστε εδώ και ακούστε το άρθρο

Αφιερωμένο στην μητέρα μου

Σε είδα στον ύπνο μου μαμά. Καθόσουν στην άκρη του κρεβατιού και περίμενες καρτερικά να ξυπνήσω. Μου είπες «καλημέρα» και φώτισε το δωμάτιο. Θεέ μου πόσο γαλήνιο ήταν το πρόσωπό σου!

Σε καλημέρισα και μετά, με βαριά καρδιά σε μάλωσα.

-Αχ βρε μαμά με τέτοια ζέστη πήρες τους δρόμους. Γιατί δεν περίμενες να δροσίσει λιγάκι;

-Παιδάκι μου ήθελα να σε δω, κακό είναι; Σε πεθύμησα, μάνα είμαι και σε έχω έννοια. Τι να μου κάνει εμένα η ζέστη;

-Μαμά αν μου πάθεις κάτι θα τρελαθώ, δεν θα το αντέξω, για αυτό σε παρακαλώ πρόσεχε λιγάκι.

-Θα το αντέξεις παιδί μου, άλλωστε δεν θα καθίσω πολύ, ένα μερακλίδικο καφεδάκι ήθελα να πιούμε παρέα μάνα και κόρη και μετά θα φύγω. Ποιος ξέρει τώρα πότε θα ανταμώσουμε;

Και εκεί σκοτείνιασε το βλέμμα σου και εγώ πετάχτηκα έντρομη από το κρεβάτι.

‘Έψαξα όλο το σπίτι και δεν σε βρήκα πουθενά. Είχες φύγει μαμά, έχεις φύγει μαμά, χρόνια τώρα, ήταν 11 Ιουλίου του 2011 και ακόμα η απουσία σου δεν παλεύεται και με πονάει.

Θυμάμαι λίγο πριν κλείσεις τα μάτια σου μου αχνοψιθύρισες με τις λιγοστές σου ανάσες «παιδί μου μην κλαις, να χαίρεσαι για μένα, να χαίρεσαι… την ευχή μου νάχεις».

Χαίρομαι για σένα μαμά, αλλά συγχώρα με, μου λείπεις! Λείπεις πολλά χρόνια από κοντά μου, δέκα ολόκληρα χρόνια και ο καφές έχασε το άρωμά και τη νοστιμιά του.

Σήμερα όμως θαρρώ πως το σπίτι μοσχομύριζε ελληνικό καφέ. Μερακλίδικο ελληνικό καφέ που τόσο σου άρεσε μαμά… να πίνουμε παρέα.

Ξέρω ότι θα ανταμώσουμε, αλλά μου λείπεις…

Η χαρά σου είναι χαρά μου μαμά, αλλά η θλίψη είναι όλη δική μου!

Η μικρή σου


Μην αμελήσετε να κάνετε Μου αρέσει! στη νέα μας σελίδα στο facebook!
Ευχαριστούμε πολύ!