Όταν ὁ Καλός Θεός μάς δίνει τα καλά Του λέμε… «γιατί»;

Πατήστε εδώ και ακούστε το άρθρο

Μέ ἀξίωσε ὁ Θεός νά Τόν ὑπηρετήσω στό ἄγιο ἔργο Του, τήν κατήχηση.

Χρόνια τώρα, στήν ἐνορία τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους, τά παιδιά ἔρχονταν ἀνελλιπῶς κάθε Σάββατο πρωί στό ἐνοριακό κέντρο, ὅπου ἐκεῖ «ξεδιψούσαμε», ἀκούγοντας τόν Ἅγιο λόγο τοῦ Θεοῦ.

Ἀνάμεσα στά 30 περίπου παιδιά πού μαζεύονταν ἦταν καί ἡ Γρηγορία, μαθήτρια πέμπτης δημοτικοῦ.

Ἥσυχο παιδί. Ποτέ δέν ἔλεγε κάτι ὅταν τήν ρωτοῦσες. Ἔδινε τήν ἐντύπωση ὅτι ἴσως δέν συμμετεῖχε. Μέ εἶχε προβληματίσει.
Ἀργότερα, χρειάστηκε νά διακονήσω σέ ἄλλη ἐνορία.

Κράτησα, ὅμως, τήν ἐπικοινωνία μέ τά παιδιά τοῦ κατηχητικοῦ σχολεῖου τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους. Μέ τήν Γρηγορία δέν στάθηκε αὐτό δυνατό. Ἔδειξε ὅτι δέν ἤθελε.

Ἀργότερα, εἶχα μάθει ὅτι ἔμπλεξε μέ παρέες, ἄλλαξε «δρόμο». Ἡ προσευχή γιά ὅλα τά παιδιά δέν σταμάτησε. Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱέ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησε τήν δούλη σου… Μαρία, Κατερίνα, Μάρθα, Γρηγορία…

Κάποτε εἶχα μάθει ὅτι εἶχε περάσει στή Νομική Ἀθηνῶν. Ἦταν ἀπό τίς καλές μαθήτριες καί ἡ ἐπιλογή τῆς σχολῆς μία ἀπό τίς πρῶτες.

Μιά μέρα, ἐπιστρέφοντας ἀπ’ τήν δουλειά μου, μοῦ εἶπαν ὅτι πῆρε τηλέφωνο κάποιο παλαιό κατηχητόπουλο καί ἤθελε νά μέ δεῖ.

«Ποιά; Ἡ Γρηγορία…», εἶπα ξαφνιασμένη. Χάρηκα. Ὅταν συναντηθήκαμε, εἶχα μείνει ἄφωνη μέ αὐτό πού ἔβλεπα. «Ἡ Γρηγορία εἶναι αὐτή;», εἶπα μέσα μου.

Ὁ Ἅγιος Θεός τήν δοκίμαζε. Ὁ καρκίνος εἶχε προχωρήσει καί εἶχε ἀλλοιώσει τό μισό της πρόσωπο τόσο πού δέν τήν ἀναγνώριζες.

«Σᾶς περίμενα», μπόρεσε καί μοῦ εἶπε καί ἕνα χαμόγελο μόλις καί μετά βίας χαράχτηκε στό μέρος τῶν χειλιῶν της πού δέν εἶχαν προσβληθεῖ ἀπό τήν ἀρρώστια.
Εἴπαμε πολλά. Θυμηθήκαμε τά παλιά…

Δίπλα της στεκόταν μιά σεβαστή κυρία, ἡ μητέρα της. Κάποια στιγμή γυρνῶντας σέ μένα μοῦ εἶπε:

«Κυρία Σοφία… γιατί;» καί ἕνα δάκρυ κύλισε ἀπό τά μάτια τῆς πονεμένης μάνας.

Τότε ξαφνιασμένη ἄκουσα τή Γρηγορία νά τῆς λέει: «Μάνα, μήν λές “γιατί”. Ὅταν ὁ Καλός Θεός μᾶς δίνει τά καλά Του, λέμε… “γιατί”; Τώρα, δέν θά δεχτοῦμε καί τά δύσκολα;» καί γυρνῶντας σέ μένα μοῦ εἶπε:

«Θυμᾶστε κυρία, ἐκεῖνο τό μάθημα πού μᾶς εἴχατε κάνει γιά τόν Ἰώβ; Αὐτός τόσα πέρασε καί ποτέ δέν εἶπε «γιατί».

Ἀλλά τί εἶχε πεῖ;  «εἰ τὰ ἀγαθὰ ἐδεξάμεθα ἐκ χειρὸς Κυρίου, τὰ κακὰ οὐχ ὑποίσομεν;» Κυρία δέν τήν ξέχασα ποτέ αὐτή τήν ὡραία ἰστορία».

Ἔμεινα νά τήν κοιτάζω. «Ναί, ὄχι μόνο δέν τήν ξέχασες, Γρηγορία μου. Εἶχες τή δύναμη νά τήν ἐφαρμόσεις κιόλας», εἶπα μέσα μου.

Τόσα χρόνια μέ ἀξίωσε ὁ Θεός νά κάνω κατηχητικό, ἀλλά παίρνω ἐγώ τώρα μαθήματα. Μαθήματα ζωῆς.

Μιλήσαμε καί γιά τίς ἀλλαγές πού εἶχε στήν ζωή της, καί πόσο εἶχε μετανοιώσει γι’ αὐτές. «Αὐτό πού μέ κράτησε στή ζωή μου ἦταν αὐτά πού μᾶς λέγατε κάθε Σάββατο», εἶπε.

Ἡ Γρηγορία βγῆκε ἀπ’ τό νοσοκομεῖο. Ἀργότερα, ἀκολούθησαν πολλές ἐπεμβάσεις στό ἐξωτερικό μέ πολλή ἐπιτυχία. Μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ τώρα ἐργάζεται καί ἔχει ἀνοίξει τήν δική της οἰκογένεια καί συνέχεια δοξάζει τόν Ἅγιο Θεό γιά ὅλα.

Μακρίνα


Μην αμελήσετε να κάνετε Μου αρέσει! στη νέα μας σελίδα στο facebook!
Ευχαριστούμε πολύ!