Παναγία η Πωγωνιανίτισσα

Πατήστε εδώ και ακούστε το άρθρο

Από παλιό Αναγνωστικό του Δημοτικού

Ο ναός της σταυροπηγιακής Μονής Μολυβδοσκεπάστου τιμάται εις το όνομα της Θεοτόκου, της οποίας η αρχαιοτάτη εικών θεωρείται ως θαυματουργή και είναι γνωστή με το όνομα η Παναγία η Πωγωνιανίτισσα.

Το μέγεθος της εικόνος φθάνει τα 0,80×0,60 μ. και είναι ασημοντυμένη.

Ο φωτοστέφανος είναι στολισμένος με διαφόρους πολυτίμους λίθους και μέσα από το καλλιτεχνικώτατα επεξεργασμένον ασημοσκέπασμα διακρίνονται τα μάτια της Θεοτόκου γλυκά και γεμάτα αγαθότητα και καλωσύνη.

Ο προσκυνητής, καθώς αντικρύζει την εικόνα τοποθετημένην επάνω εις το καλλιτεχνικώτατα σκαλισμένον ξύλινον προσκυνητάρι της, αισθάνεται πως τα μάτια της Παναγίας τον κοιτάζουν προστατευτικά και έτσι μέσα εις την τρικυμισμένην ψυχή του νιώθει να τον πλημμυρίζη η ελπίδα και η παρηγοριά, διότι και οι θρύλοι διηγούνται πολλά θαύματα της εικόνος αυτής.

Κατά τους χρόνους της Ελληνικής Επαναστάσεως 1821 πλιατσικολόγοι Τουρκαλβανοί, που ετρομοκράτουν και ελεηλάτουν την γύρω περιοχήν, έκλεψαν και την εικόνα της Παναγίας της Πωγωνιανίτισσας και την επώλησαν εις ένα χριστιανόν από το χωρίον Τσεπέλοβο του Ζαγορίου.

Όταν κάποτε το ηγουμενοσυμβούλιον της Μονής επληροφορήθη ότι η εικών της Παναγίας ευρίσκετο εις το Τσεπέλοβον, έστειλε έναν καλόγηρον να παραλάβη την εικόνα, αλλά δυστυχώς ο αγοραστής, αν και ήτο χριστιανός, ηρνήθη.

Δεν επέρασεν όμως πολύ χρονικόν διάστημα και μεγάλη πυρκαϊά μετέβαλε το σπίτι του αγοραστού της εικόνος εις στάκτην και ερείπια, χωρίς όμως να πάθη τίποτε η εικών.

Το γεγονός αυτό επροξένησε κατάπληξιν εις τον αγοραστήν και την αποτέφρωσιν του σπιτιού του, όπως ήτο επόμενον, την απέδωσε εις θαύμα της Παναγίας.

Διά τούτο έντρομος έγραψεν εις τον ηγούμενον και τον παρεκάλει να στείλη να παραλάβη την εικόνα. Έτσι η Παναγία η Πωγωνιανίτισσα ετοποθετήθη πάλιν εις την θέσιν της, από όπου βέβηλα χέρια την είχαν αρπάσει.

Με ιεράν συγκίνησιν οι κάτοικοι των γύρω χωρίων ενθυμούνται άπειρα θαύματα της Παναγίας της Πωγωνιανίτισσας, που τους έσωσεν από επιδημίας και τους εθεράπευσεν από διαφόρους ασθενείας.

Διά τούτο και κατά την εορτήν της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, το Δεκαπενταύγουστο, άπειρα είναι τα πλήθη, από κάθε γωνίαν της Ηπείρου, που προσέρχονται ευλαβικά διά να προσκυνήσουν την χάριν Της.

Οι αδελφοί μας Βορειοηπειρώτες από τα χωρία Λεσκοβίκι, Περάτι, Σέρανη, Βλάχους κλπ., που είναι σκλαβωμένοι εις τους Αλβανούς, συρρέουν εις την ορόσημον πυραμίδα, που απέχει εκατοντάδας μέτρων από την Μονήν.

Εκεί με αγωνίαν και συγκίνησιν περιμένουν από τας Αλβανικάς αρχάς να τους δοθή η άδεια να περάσουν το ορόσημον, να πατήσουν το χώμα της ελεύθερης πατρίδος διά να έλθουν στο μοναστήρι, όπου γονυπετείς και με δάκρυα παρακαλούν την Παναγία την Πωγωνιανίτισσα να τους χαρίση πρώτα από όλα την ελευθερία τους.

Και είναι τόση η πίστις των φιλοθρήσκων προσκυνητών εις την χάριν Της, ώστε η αγία εικών της Παναγίας να είναι κατάφορτος από τα αναρίθμητα αφιερώματα αυτών.

Αλλά και το θέαμα των σκλαβωμένων Ελληνίδων του Λεσκοβικίου είναι συγκινητικώτατον.

Ανυπόδητοι βαδίζουν επί πολλάς ώρας μέχρις ότου φθάσουν εις την Μονήν και εκεί, αφού περιβάλουν την εκκλησίαν με πολλάς σειράς κηρίων από καθαρό μελισσοκέρι, προσέρχονται γονυπετείς προ της εικόνος της Παναγίας και παραμένουν άγρυπνοι καθ΄ όλην την νύκτα, διότι ποίος δεν προσέτρεξε με πίστιν εις την χάριν Της και δεν τον έσωσεν από βέβαιον θάνατον, είτε αυτόν, είτε προσφιλή του πρόσωπα;


Μην αμελήσετε να κάνετε Μου αρέσει! στη νέα μας σελίδα στο facebook!
Ευχαριστούμε πολύ!