Πολλοί άνθρωποι βλέπουνε τη δύναμή τους, βλέπουνε την εξυπνάδα τους, βλέπουνε την αρετή τους και στον άλλον βλέπουν τα λάθη του. Την αρετή του, δεν την βλέπουνε. Για προσέξτε το και δέστε το…
Θα πει κανείς: “ώστε να μην βλέπω το λάθος του άλλου;”.
Να το βλέπεις, αλλά ταυτόχρονα να βλέπεις και το δικό σου λάθος. Και όταν ο άνθρωπος καταπιαστεί με τον εαυτόν του, δεν θα έχει περιθώριο να μιλήσει για τον άλλον, διότι θα έχει τόσο πολύ δουλειά ο άνθρωπος στο σπιτικό του, που δεν θα του περισσεύει χρόνος, να σαρώσει του αλλουνού τα λάθη…
Ο Χριστιανός που δεν μπορεί να ξεχάσει και να συγχωρήσει την κακία του άλλου δεν έχει ακόμα προβιβαστεί στον Χριστιανισμό. Είναι της επιφανείας Χριστιανός, είναι του γλυκού νερού Χριστιανό σε θέλω και να αγαπάς ακόμα και αυτόν που σε μισεί και να πεις:
– Χριστέ μου, να μη χαθεί η ψυχή αυτή για το χατίρι το δικό μου. Ας ζημιωθώ εγώ, αλλά μη του το καταλογίσεις το αμάρτημα αυτό…
Λένε οι άνθρωποι αμέσως: ”Μα ο Χριστός ήταν Θεός, γι’ αυτό και μπόρεσε να συγχωρέσει τους σταυρωτές Του”. Σύμφωνοι!
Ο Πρωτομάρτυρας Στέφανος όταν τον λιθοβολούσανε είπε:
”μη στήσεις Κύριε την αμαρτία ταύτη”. Μη τη γράψεις Κύριε, την αμαρτία αυτή..
Ο Άγιος Στέφανος ήταν Χριστός; Άνθρωπος ήτανε. Άρα είναι κατορθωτή η συγχωρητικότητα…
Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος (1916 – 1982)